(foto) Marek Degórski

Święto wiosny

Jeśli celem Janusza Orlika było wywołanie u publiczności ożywienia i dreszczyku emocji, to wielomiesięczne próby przyniosły oczekiwane rezultaty. Mówię tu także we własnym imieniu, po zakończeniu spektaklu czułem się jak po wypiciu mocnego, gatunkowego espresso.

Jarosław Olejniczak, Teatrologia UMCS, 9 listopada 2011

Program festiwalu zamknęło Święto wiosny Janusza Orlika – forma na wskroś taneczna, skrupulatnie wypracowana estetycznie. Trzech mężczyzn wchodzących w dialog z partyturą Igora Strawińskiego buduje architekturę ruchu w oparciu o zdecydowaną i geometrycznie precyzyjną strukturę. Nie podejmuje tematu libretta, a całą uwagę poświęca przestrzenności i dynamice tańca. Stara się odpowiedzieć na wyzwanie jakie stawia warsztat kompozytorski i znaleźć dla niego proporcjonalny odpowiednik ruchowy. Widz spotyka się z rzadko dostępną w Polsce propozycją dramaturgii przedstawienia, opartą wyłącznie na formie. Minimalizacja fabularna wydobywa jakość, precyzję i przejrzystość muzyki i ruchu, wciągając widza w rzeczywistość estetycznej abstrakcji, satysfakcjonującej i nie pozostawiającej niedosytu w ramach swojej konwencji.

Marta Kula, pARTisan & Kultura Enter, listopad 2011

„Święto wiosny” Janusza Orlika jest perfekcyjne pod względem wykonania, opiera się na podstawowych środkach wyrazu artystycznego, wywierając bardzo pozytywne wrażenie. (…) Dzieło Orlika bliższe jest tradycji i konserwatyzmowi w tańcu.

Wioleta Rybak, Teatralia, 13 grudnia 2011

Tancerze tworzyli synchroniczny organizm, nic nie było wydumane, a dynamika symfonicznej muzyki niosła wszystko i wszystkich. Tańczących i patrzących.

agdy, Dziennik Wschodni, 8 listopada 2011

 

Spektakl Orlika to przede wszystkim połączenie precyzyjnej wirtuozerii z tanecznym erotyzmem, którym wszystko to jest podszyte, a także witalnością i czarem.

Witold Mrozek, dwutygodnik.com, kwiecień 2011

Przedstawienie absorbuje widza i wciąga w język abstrakcji, czystej formy. Zaproponowany w świetnym stylu ruch daje poczucie na wskroś „tańczonego” spektaklu, tak samo wymagającego dla tancerza, jak dla instrumentalisty wykonującego partyturę. Udźwignięcie Święta Wiosny to wyzwanie, na które Janusz Orlik odpowiedział adekwatnie, z energią pozwalającą umieścić na tym samym poziomie potencjał tańca i muzyki. Ten spektakl, to propozycja grająca abstrakcyjną formą i przestrzenią, skupiona na możliwościach konstrukcyjnych, w swojej postaci dość bezpieczna i skoncentrowana estetycznie, bezpośrednio nie wkraczająca w treść Święta. Nie jest to bynajmniej odczuwalne jako strata. Widownia może mieć poczucie komfortowego obcowania z kształtami ruchowymi i akustycznymi, które spełniają się dla siebie samych.

Marta Kula, nowytaniec.pl, 17 maja 2011

Janusz Orlik świadomie nie nawiązuje dialogu z poprzednikami, nie o to chodzi w jego choreografii. W spektaklu nie ma postaci ofiary, a podczas ostatnich taktów, uosabiających śmierć, tancerze wstają, jakby chcieli zaznaczyć, że to nie jest koniec, lecz zaledwie początek i coś jeszcze mają do powiedzenia w tym temacie.

Marta Goławska, Teatralia, 5 grudnia 2011

Twórcy „Święta wiosny” postawili na interpretację samej muzyki, będącej dla nich pewną formą, w którą wpasowują swój ruch. Trzech tancerzy wypełnia przestrzeń synchronicznym tańcem, który idealnie synchronizuje z muzyką Strawińskiego. Z jednej strony ten taniec jest tylko techniką, środkiem artystycznego wyrazu. Z drugiej: gdy na scenie jest tylko taniec to staje się on tak naprawdę celem samym w sobie. Na widzu teatralnym spoczywa ciężar interpretacji przedstawienia. Jest jednak wielce prawdopodobne, że widz tak silnie da się wciągnąć w muzyczny świat Strawińskiego, że jakakolwiek interpretacja okaże się bezużyteczna wobec prostego piękna i harmonii ludzkiego ciała na scenie.

Anna Matras, Nowa Siła Krytyczna, 15 października 2011

Janusz Orlik Święto wiosny (foto) Anna Zielińska
(foto) Anna Zielińska

reżyseria Janusz Orlik choreografia i taniec Joel Claesson, Nicholas Keegan, Janusz Orlik taniec (druga obsada) Dom Czapski, Nicholas Keegan, Janusz Orlik taniec (trzecia obsada) Darren Anderson, Nicholas Keegan, Janusz Orlik współpraca artystyczna, reżyseria światła Joanna Leśnierowska światło i dźwięk Łukasz Kędzierski muzyka Igor Stravinsky (New York Philharmonic, dyrygent Leonard Bernstein, 1958) produkcja Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk zrealizowano w ramach stypendium z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego logologo

premiera

19. marca, 2011

20. marca, 2011

2. października, 2011

IFF Interdisciplinary Fringe Festival
Centrum Sztuki Impart, Wrocław, Polska

7. października, 2011

Krakowskie Reminiscencje Teatralne
Studio Produkcyjne S-3 w Łęgu, Kraków, Polska

8. października, 2011

Krakowskie Reminisce Teatralne
Studio Produkcyjne S-3 w Łęgu, Kraków, Polska

7. listopada, 2011

Międzynarodowe Spotkania Teatrów Tańca
Warsztaty Kultury, Lublin, Polska

29. marca, 2012

Stary Browar, Studio Słodownia +3, Poznań, Polska

7. grudnia, 2012

Polska Platforma Tańca 2012
Stary Browar, Studio Słodownia +3, Poznań, Polska

12. września, 2013

Beijing Fringe Festival
National Centre for the Performing Arts, Pekin, Chiny

13. września, 2013

Beijing Fringe Festival
National Centre for the Performing Arts, Pekin, Chiny

18. lipca, 2016

Mittelfest
Piazza Duomo, Cividale del Friuli, Włochy